Weg, piraten!

Vrijdag gaat over leven en politiek. Daar heb ik altijd wel iets over te melden maar ik ben niet van plan hier een scriptie neer te kwakken, dus ik houd bij een korte overpeinzing.

Ik heb geen rijbewijs en ik heb geen auto. Gewone auto's interesseren me ook absoluut niet. Wat mij wel interesseert is mannen die schijt hebben aan een hoop zaken en met auto's die wel interessant zijn allerlei leuke dingen doen. Ik kijk dus Top Gear.

Voorafgaand aan Top Gear op het ooit zo geweldig wilde en jonge Veronica (oudere lezers weten dit nog), is een poging tot televisie genaamd "Wegmisbruikers" (o.i.d.) te zien. Je hoeft mij niet door en door te kennen om te begrijpen dat de combinatie van belerende toontjes en overdaad aan spierballende politie-meneren mij redelijk kan irriteren.

Dat is natuurlijk mijn zaak, en ik hoef niet te kijken. Maar het bevreemdt me wel dat men regelmatig na het signaleren van een overtreding, het "gevaar op de weg" rustig nog een minuut of tien laat rondrijden, levensgevaarlijk voor ons weerloze burgers natuurlijk.

Waarom handhaaft de handhaver niet gewoon meteen? Waarom moet iemand tien minuten geschaduwd worden door een agent die al voldoende heterdaad heeft om een fikse bon uit te schrijven? Moet de boete hoger of het kijkcijfer?

Godver, discipline

Als je een plan maakt om regulier te gaan bloggen, dan moet je je daar wel enigszins aan houden. Al was het maar om eens te kijken of ik ook met enige regelmaat en discipline zoiets bij kan houden, en op die manier wat structuur in mijn leven breng.

Niet dat mijn leven nou aan duigen ligt. (in tegenstelling tot wat ik laatst via-via hoorde) Ik krijg echter het idee dat de kinderen baat zouden hebben bij een pappie die wat minder chaotisch te werk gaat, en wie weet vind mevrouw Owlet het ook wel leuk, je weet nooit.

Vanavond dien ik, aldus mijn zelfopgelegde discipline, iets te schrijven over ouderschap. Laat ik beginnen met te zeggen dat daar voldoende over is te melden aangezien je ouder-zijn niet aan- of uitzet. Zodra het eerste kind uit de ontplofte poes van je partner floept ben je ouder. Voor de rest van je leven.

En dat stelt echt geen reet voor. Natuurlijk, de verantwoordelijkheid die je voor je gespuis draagt drukt wel eens op de schouders, en ongetwijfeld zal er een moment komen waarop ik of moet kiezen tussen twee of meerdere kwaden (die momenten dienen zich eigenlijk om de tien minuten aan als je ouder bent, besef ik me terwijl ik schrijf). Maar per saldo is ouderschap goed te doen, en vaker leuk dan moeilijk, en absoluut goed voor 90% van de voldoening die ik als mens nodig denk te hebben.

Dus wat moet ik hier dan melden? Uhm, dat het beter zou zijn als ik weer aan het werk ga omdat mijn kinderen helemaal flippen van het fit dat hun papa zoveel thuis is? Zo klinkt het net alsof ik de hele dag op de bank bier zit te hijsen van het kledingbudget van mijn kinders. (dat is niet waar, ik speel de halve dag gemodde oude RPG's op mijn afgeragde pc terwijl ik sloten goedkope senseo-koffie naar binnen werk, heel anders dus)

Op die manier flippen de ducklings ook niet, maar met 4 man in beweging op onze flat is het wel vol(achtig), en omdat er twee ouders thuis zijn lopen er dus ook twee bronnen van gezag rond. En dat is iets waar vooral onze oudste nogal mindfucked van kan raken. Nee horen is één ding, maar steeds bij alles wat je doet nee horen, vooral als het komt van een vent die je vroeger alleen zag in dat halve uurtje voordat hij je naar bed bracht, dat hakt er best in, vermoed ik.

Dus ik ben weer aan het werk. Althans, ik "werk" drie dagen in de week bij mijn moeder thuis, vacatures afstruinen, bellen, solliciteren, etcetera. Ik zit in mijn vaders oude kantoor, en dat heeft wel wat. Misschien eindig ik nog wel een keer als freelance consultant, met een praktijkruimte met uitzicht op het bos.

Nog meer dode mensen.

Nou, bijna dood dan. Nadat Vader in Oktober sneller wegteerde dan een yuppie in Guantanamo, is nu ook mijn Oma langzaam aan het inzien dat, hoewel zij misschien niet in kanker gelooft, kanker zeker wel in haar gelooft en dat steeds duidelijker laat merken. Mijn Oma is niet van plan geweest ooit dood te gaan, en zelfs nu ze met haar neus op de feiten wordt gedrukt maakt ze slechts schoorvoetend ruimte voor het idee dat ook zij, onherroepelijk en op redelijk korte termijn, zal sterven.

Dat legt nogal wat druk op haar kinderen, met name mijn moeder, die zelf nog op zoek is naar manieren om haar leven zonder man te leiden. Om die druk weg te nemen besloot ik zelf eens uit mijn schulp te kruipen en naar Nijmegen te treinen.

Los van het schofterige dure retourtje was ik snel ter plaatse. Ik ben inmiddels wel gewend aan de sfeer die er in het huis van een stervend mens hangt. Alles went, en ook de dood is niets meer dan een situatie waar je je op in kunt stellen. Er wordt ook niet veel van je verwacht. Een boodschapje doen, eten maken en koffie zetten zijn simpele dingen maar worden het meest gewaardeerd.

Kanker is een ziekte die weinig aan de verbeelding overlaat. Het is letterlijk een slopende ziekte, en de resultaten zijn in alles merkbaar. Ik heb weinig zin om op de details in te gaan, maar voor een vrouw alleen van in de tachtig zijn er weinig vervelender dingen te bedenken, dan langzaam maar zeker op een punt afstevenen waarop je letterlijk niets meer kunt.

Een goed bestede dag, dat wel.